Waarom ben ik fotograaf geworden ?
Fotograaf geworden: met de paplepel ingegeven
Ik begon met fotograferen toen ik twaalf was, met een kleine compactcamera en een gewoon filmrolletje. Fotografie zat er dus al vroeg in, letterlijk met de paplepel ingegeven. Later spaarde ik vanuit een bijbaan als krantenbezorger voor een betere camera, en steeds weer een stapje verder. In 2005 kocht ik uiteindelijk mijn eerste DSLR: een Canon 350D met 8 megapixels, net op tijd voor mijn reis naar Borneo. Vanaf dat moment ging alles snel: zowel fotografie als reizen kregen een steeds grotere plek in mijn leven. Misschien schrijf ik daar later nog eens meer over.
Van natuurfotografie naar werken met mensen
In het begin was fotografie voor mij vooral natuur. Landschappen, details, licht. Daar kan ik volledig in opgaan. Nog steeds. Buiten zijn, kijken en wachten tot alles klopt. Die liefde voor natuur en landschap is nooit verdwenen en is eigenlijk ook de reden dat ik geen eigen fotostudio heb.
Langzaam kwamen er steeds meer vragen vanuit mijn omgeving.
“Kun je van ons een paar leuke foto’s maken?“
“Je bent toch al onze gast. Wil je je camera meenemen?”
“Kun je me tips geven hoe ik betere foto’s maak?”
En ik merkte dat ik dat net zo leuk vond. Misschien zelfs leuker. Het omgaan met mensen, het kijken naar wie iemand is en hoe iemand zich voelt. Het vastleggen van emotie en connecties. En dat gewoon elke keer in een andere omgeving.
Tot ik op een dag dacht: Ik doe het gewoon. Ik word fotograaf.
Maar dan wel een fotograaf die dicht bij zichzelf blijft.
Geen routine, wel ruimte
Ik heb nooit de behoefte gehad aan vaste formats of routines in mijn leven. Geen standaardwerk, geen herhaling om het herhalen, geen standaard kleurfilters en geen massale marketing.
Fotografie draait voor mij om ervaringen. Die van anderen, maar - eerlijk is eerlijk - ook die van mezelf. Afwisseling houdt me scherp en gemotiveerd. Elke shoot, elke workshop en elke bruiloft is anders… en dat mag zo blijven.
Juist doordat ik ruimte laat voor wat er ontstaat, worden foto’s niet standaard. Ze passen bij het moment, bij de mensen en bij de omgeving. Authentieke en sfeervolle foto’s, een momentopname.
Als fotograaf uit Limburg werk ik daarom vrijwel altijd buiten, met natuurlijk licht en zonder tijdsdruk. En zeg nou zelf, met het Limburgs Heuvelland als achtertuin mag ik niet klagen.
Mensen staan centraal
Hoe belangrijk licht en landschap ook zijn, de kern van mijn werk blijft altijd hetzelfde: omgaan met mensen. Daar ligt mijn hart.
Vooral bij kinderen is dat voelbaar. Ik neem de tijd, stel ze op hun gemak en laat ze zichzelf zijn. Geen druk, geen geforceerde aanwijzingen. Het moment telt, niet de klok. En zelf geniet ik daar ook van. Als persoon en als fotograaf. Een verlegen kind, dat tijdens een fotoshoot toch in de spotlight durft te staan. Een stoere bink, die het toch spannend vindt. De relaties tussen ouders en hun kinderen. En iets dat mij elke keer weer raakt, is de verliefdheid en intimiteit die een koppel deelt.
Wanneer mensen ontspannen zijn, ontstaat er ruimte voor echtheid. En precies daar ontstaan de mooiste foto’s.
Waarom ik fotograaf ben
Het enthousiasme van mensen tijdens workshops, wanneer ineens het kwartje valt. De trots en verbazing wanneer ze een geweldige foto hebben gemaakt. De verbaasde reacties als ik na een fotoshoot snel enkele foto’s laat zien en mensen zeggen: “Wauw… ben ik dat?” De ontdekking dat echt iedereen fotogeniek is, dus zij zelf ook. En de emoties wanneer ik na een bruiloft de foto’s persoonlijk thuis kom afleveren. De stilte, een lach, vaak ook een traan. Dat zijn echt de momenten waarop ik trots ben dat ik fotograaf ben.
Daar doe ik het voor.
Daarom ben ik fotograaf.
Veel van wat ik hier beschrijf, zie je terug in mijn natuurfotografie, mijn fotoworkshops en de verhalen die ik vastleg tijdens fotoshoots en bruiloften.
Ik ben heel nieuwsgierig naar jouw kijk op fotografie en naar jouw inspiraties!
Terug
Guido | 09-02-2021 13:07:34
Test!